فراخوان ما ادامه دارد
گام اول در هر حرکتی اعلام موجودیت است و برافراشتن پرچم تا رهروان خود را گرد آورده و راه خود را شروع کند.
ما با دایر کردن این وبلاگ علم خود را زده و فراخوان خود را به همه همکاران اعلام کردیم.
شکها و تردیدها - عافیت طلبی و توجیهات ناشی از آن و مشغله زیاد پرستاران امروز برخی از دلایل تنها ماندن این پرچم است ولی این فراخوان پابرجاست.
قصد آن نیست که با برخی انتقادات بین جامعه پرستاری شکاف و بدبینی ایجاد کنیم پس بهتر آنکه بر اهداف تمرکز کرده و با مسائل حاشیه ای مشغول نشویم.
برخی ها جرات همراهی کردن با حرکت انتقادی را ندارند پس انتظار نداشته باشند ما بی محابا خود را به مخاطره انداخته و خود را در تیررس برخوردهای تنگ نظرانه برخی مسئولان امر که متاسفانه قدرت برخورد هم در اختیارشان گذاشته شده است به بهانه های مختلف قرار بدهیم.
دست خدا با جمعیت است و اگر اتحاد و انسجام ایجاد شد همگی ذینفع این حرکت و همگی صاحب آن هستیم و هیچکس از فرد دیگری بهره بیشتری نمی برد.
اینک فصل فراخوان است و اطلاع رسانی ما هنوز بسیار ضعیف است .
پرستار یعنی مددکار و فردی میتواند مددکار و پرستار دیگری باشد که توانمند باشد اما پرستاران ایران خود نیاز به پرستار دارند - در مشکلات پیچ در پیچ و خم و چم زندگی یومیه چنان گرفتار و در سیستم پزشک سالار بهداشت و درمان کشور چنان اسیر شده اند که با تلقین تلقین و انرژی مثبت نیز نمیتوانند خود را راضی نشان دهند.در این میان ظلم مضاعف دیگر نداشتن رسانه است. ایجاد این وبلاگ راهکار نیست بلکه باید برسیم به هر پرستار یک رسانه و این یک رسانه است .بیائید صدای مظلومیت خود و فریاد دفاع از حقوق خود را به گوش همگان برسانیم.