مطلبی را به نقل از پایگاه اطلاع رسانی پرستاری تحت عنوان " سکوت رسانه ای هیئت مدیره های نظام پرستاری و وبلاگهای خاموش " خدمتتان منعکس نمودم که مشحون از واقعیتهای دردآور بود.

نظام پرستاری نقطه امید و آرزوی پرستاران برای اعتبار بخشیدن به حرفه پرستاری و پیگیری مشکلات آنهاست و گسترش دامنه تشکیلاتی آن در یکصد هیئت مدیره در سرتاسر کشور که در ارتباط مستقیم با پرستاران حوزه کار و فعالیت خود هستند باید بلندترین صدای پرستاری در بیان و انعکاس نظرات پرستاران و مشکلات آنها باشد.

واقعیت قضیه این است که پرستاران بخاطر سکوت و خاموشی رسانه ای جامعه پرستاری کشور، دنبال پرکردن این خلاء بوده و میخواهد رسانه مستقل و فراگیر پرستاران ایران باشد.

واقعیت این است که پرستاری کشور ما در هیچ زمان به اندازه الان دچار مشکلات و معضلات صنفی و تضییع حقوق خود نبوده است.

چرا صدای همهمه اعتراض پرستاران در همه استیشن های پرستاری پیچیده و فراتر از آن به گوش مسئولان نمی رسد؟

ما دو راه بیشتر نداریم- یا باید منتخبین خود در نظام پرستاری سرتاسر کشور و هیئت مدیره های آن را به تحرک و فعالیت واداریم و یا از همین الان به فکر گزینه های مناسبی باشیم که از خود ما و برای ما باشد .انگیزه فعالیت و اعتراض و پیگیری داشته باشد.

یکصد هیئت مدیره نظام پرستاری در سرتاسر کشور با ابزار رسانه سازمانی که در اختیار دارند اگر بتوانند مشارکت پرستاران حوزه خود را با انعکاس بی کم و کاست مشکلات آنها برانگیزند ، شاهد فریاد بلند پرستاران برای عدالت خواهی خواهیم بود.